uważność w drodze

może nie cisza, ale uważność już tak…

dawno porzucone pasje, może to za dużo powiedziane… dawno porzucone coś – co przyprawiało o uśmiech, odstawione na boczny tor… wręcz zezłomowane. ograniczam ilość posiadanych rzeczy, zmniejszam magazyn „broni” … znalazłam miejsce na jedną, sprzed lat. codziennie dokądś, codziennie w jakimś celu…

nastała wolność. i nie, ta wolność nie ma chromowanego wydechu, czy czarnego lakieru – ta wolność to decyzje. decyzje podjęte z myślą o sobie, dla siebie… to chwile kiedy czuję, że mogę i nie muszę prosić o pozwolenie. ta wolność jest teraz, w tej chwili – nie pozwolę jej sobie już nigdy odebrać. ograniczenia? no pewnie, że są – nie znikną tylko dlatego, że zmieniły się współrzędne… teraz są jednak zdrowe, bezpieczne i nieograniczające.

to nie jest miejsce na tłumaczenie się, to jest miejsce na przemyślenie, zrozumienie … akceptację. tak, na akceptację… krytyce już dziękuję.

jestem wdzięczna za ten czas, jestem wdzięczna za to, że pozwoliłam sobie znowu chcieć. to tylko moje i tylko dla mnie. ta cisza… w środku, mimo warkotu – bezcenne.

Brak komentarzy

Opublikuj komentarz